Kilowatogodziny mierzą, ile energii zużył obiekt. Kilowaty mierzą, jak szybko ją pobierał. Państwa umowa może wyceniać jeden z tych parametrów, oba lub kilka powiązanych składników - a każdy wymaga innej reakcji.
Moc w kW można porównać do prędkości, a energię w kWh - do przebytej drogi. Maszyna o mocy 10 kW pracująca przez trzy godziny zużywa 30 kWh; odbiornik 1 kW pracujący przez trzydzieści godzin zużywa tyle samo energii w znacznie wolniejszym tempie.
Pozycja za energię na rachunku zwykle odzwierciedla kilowatogodziny zużyte w jednej lub kilku strefach taryfowych. Skrócenie czasu pracy, zmniejszenie obciążenia lub strat obniża tę sumę. Kilowaty opisują zapotrzebowanie obiektu na moc w danej chwili lub w określonym okresie; mają znaczenie, gdy umowa wycenia moc umowną lub zmierzoną moc maksymalną.
Nie każdy rachunek firmowy ma taką samą strukturę. Warto rozdzielić pozycje, które obiekt faktycznie opłaca: energię, strefy czasowe, moc umowną, moc pobraną, opłaty dystrybucyjne, energię bierną, podatki i inne opłaty.
Weźmy hipotetyczny magazyn, który zużywa 40 000 kWh w ciągu miesiąca. O 06:00 dwa zespoły ładowarek i sprężarka powietrza uruchamiają się jednocześnie, co daje średnio 180 kW w okresie pomiaru mocy właściwym dla taryfy.
Przez resztę miesiąca obiekt pozostaje poniżej 110 kW. Jeśli umowa nalicza opłatę za najwyższą wartość z okresów pomiarowych, ten krótki zbieg zdarzeń może wyznaczyć pozycję za moc pobraną. Rozłożenie trzech uruchomień w czasie może obniżyć szczyt w okolice 120 kW, a łączne zużycie kWh i przepustowość pozostaną niemal bez zmian.
Wartość finansowa to cena za moc z obowiązującej taryfy pomnożona przez redukcję. Bez takiego składnika taryfy szczyt operacyjny może nadal mieć znaczenie techniczne, ale nie przynosi deklarowanej oszczędności na rachunku.
Silniki i inne odbiorniki indukcyjne mogą pobierać moc bierną, która nie wykonuje użytecznej pracy w miejscu odbioru, ale nadal obciąża instalację elektryczną. Niektóre taryfy dla odbiorców innych niż gospodarstwa domowe wyceniają ją na określonych warunkach.
Współczynnik mocy wyraża stosunek mocy czynnej do mocy pozornej. Nie ma uniwersalnego „dobrego” progu: opłata i limit zależą od operatora sieci, poziomu napięcia i umowy. Przed zarekomendowaniem urządzeń do kompensacji należy sprawdzić odpowiednią pozycję rachunku.
Volts może zestawić zużycie interwałowe, moc i obsługiwane parametry jakości energii ze skonfigurowaną taryfą, a następnie powiązać nietypowe zdarzenie z analizą lub zatwierdzonym sterowaniem.
Volts modeluje składniki opłat za moc według umowy faktycznie skonfigurowanej dla obiektu. Nie ma jednej zasady naliczania opłat za moc, która obowiązywałaby wszędzie.
Zobacz monitoring energii elektrycznej
Na wielu rachunkach za energię elektryczną jedna jednostka oznacza jedną kilowatogodzinę: energię zużytą przez odbiornik o mocy jednego kilowata pracujący przez godzinę lub równoważną kombinację.
To średnia moc w określonym 15-minutowym okresie, jeśli taką metodę przewiduje obowiązująca taryfa. Istnieją też inne długości okresów i metody wyznaczania mocy, dlatego należy sprawdzić umowę.
Niekoniecznie. Rozłożenie w czasie identycznych obciążeń zmienia moment poboru energii, a nie ilość wykonanej pracy. Zarządzanie szczytami i oszczędzanie energii mogą wpływać na różne pozycje rachunku.
Wartość bliska 1 zmniejsza prąd przy danej mocy czynnej, ale próg rozliczeniowy i docelowa wartość kompensacji zależą od sieci i obiektu. Należy stosować zasadę i wartość docelową wyznaczoną projektowo dla danego obiektu.
Nie. Moc umowna to uzgodniony limit lub uprawnienie. Moc pobrana to wartość zarejestrowana przez licznik zgodnie z metodą okresów pomiarowych w taryfie. Rachunek może obejmować opłatę za jedną z nich lub za obie.
Tylko jeśli taryfa uwzględnia najwyższą wartość z właściwych okresów pomiarowych, a skok trwa na tyle długo, by wpłynąć na średnią. Należy potwierdzić długość okresu pomiarowego, zasady przenoszenia szczytu na kolejne okresy i metodę rozliczania.
Nie. Korzyść zależy od różnicy cen w taryfie, opłat za moc, sprawności, degradacji, sterowania i ograniczeń eksploatacyjnych. Te założenia trzeba zamodelować, zanim zadeklaruje się zwrot z inwestycji.
Taryfa i umowa, dane interwałowe z liczników, pozycje rachunku za moc zafakturowaną i moc umowną, harmonogram pracy oraz obwody lub urządzenia, które prawdopodobnie tworzą obciążenie.
Wystarczy jeden rachunek za energię elektryczną i profil obciążenia z danych interwałowych. Rozdzielimy składniki: energię, moc pobraną, moc umowną i energię bierną, a następnie pokażemy, które odczyty i działania mogłyby zmienić każdy z nich.